Faili meçhul gazeteciler Türkiye’nin siyasi tarihinin karanlık bir parçası. Cinayetlerin ardından açılan davalar, cevapsız kalan sorular, geride kalan eserler de… Ocak Metin Göktepe, Hrant Dink, Uğur Mumcu’nun öldürüldüğü ay. Yazar Onat Kutlar da Aralık ayında yaralandığı saldırının ardından 12 gün yaşam mücadelesi vermiş, Ocak ayında hayatını kaybetmişti. Şubat’ın hemen başında Abdi İpekçi cinayeti var.&nbsp;Bu seçkide hem siyasi cinayetlerde hayatını kaybeden gazetecilerin bazı eserlerini hem de onları anlatan kitapları bulacaksınız. Aradan geçen süre zarfında mesela Abdi İpekçi’nin kitapları eskisi kadar basılmasa da Türkiye gazetecilik tarihine yaptığı benzersiz katkıların unutulmaması için listede.Özgürlüğe Kurşun | Hıfzı Topuz | Remzi KitabeviCumhuriyetin yüz yıllık tarihini kaleme alan yazarlardan Hıfzı Topuz, Osmanlı döneminde işlenen ilk gazeteci cinayetinden başlayarak bugüne geliyor. İkinci Meşrutiyet döneminde sokak ortasında öldürülen Hasan Fehmi’den başlayarak öldürülen 61 gazeteciyi anan Topuz, ilk cinayetleri örgütleyen dönemin "derin devlet"ini ve yıllar sonra İzmir’de Atatürk’e yapılan suikastın perde arkasını da anlatıyor.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Gazetecilerin neden tehlike altında olduğunu tarihsel gerekçeleriyle anlamak isteyenler.&nbsp;</li></ul>Canım Aliye, Ruhum Filiz | Sabahattin Ali | Yapı Kredi YayınlarıSabahattin Ali’yi bugün romanları ve hikayeleriyle tanıyoruz. Gazete yazılarıyla tepki çeken ünlü yazar, 2 Nisan 1948 tarihinde öldürülmeden önce üzerindeki baskının şiddetini hissediyor, karısı ve kızına bu konuda umut vermeye çalışıyordu. Bu kitap, büyük sıkıntıların yaşandığı çalkantılı dönemlerde bile ailesinin sorumluluğunu taşıyan bir yazarın eş ve baba olarak Sabahattin Ali’nin portresini çiziyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı?&nbsp;Kurgu eserleriyle tanınan Sabahattin Ali’nin yaşadığı zorlukların ayrıntılarına vakıf olmak isteyenler.&nbsp;</li></ul>Sabahattin Ali’yi Ben Öldürdüm | Gökçer Tahincioğlu | İletişim YayınlarıGazeteci Gökçer Tahincioğlu, Sabahattin Ali cinayetini farklı bir açıdan ele alıyor. Gazetecilik deneyimiyle edebiyatı bi araya getiren Tahincioğlu’nun romanı, gerçek bilgilere dayanıyor. Kurmaca ile gerçeğin iç içe geçtiği kitap, daha önce gün ışığına çıkmamış, cinayetle ilgili iddiaları doğrulayabilecek belgeleri de içeriyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Sabahattin Ali cinayetinin ayrıntılarını ve arka planını merak edenler.&nbsp;</li></ul>İnönü Atatürk’ü Anlatıyor | Abdi İpekçi | Kırmızı Kedi YayıneviMilliyet gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Abdi İpekçi, 1 Şubat 1979’da evinin önünde öldürülmüştü. Türkiye basın tarihinin en önemli isimlerinden biri olan İpekçi, başta Milliyet olmak üzere, ardında pek çok eser bıraktı. İsmet İnönü’yle görüşmelerinden oluşan İnönü Atatürk’ü Anlatıyor bu eserlerden biri. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunda önemli bir rol oynayan İsmet İnönü’nün Atatürk’le ilişkisine odaklanan kitap, İpekçi’nin yaptığı söyleşilerden oluşuyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? İsmet İnönü’nün insani, askerî, siyasi hayatını merak edenler ve kendi ağzından dinlemek isteyenler.</li></ul>Gazeteci: Abdi İpekçi | Tufan Türenç-Erhan Akyıldız | Remzi KitabeviAbdi İpekçi’nin sıra dışı hayat hikayesini ve adım adım suikasta giden süreci mercek altına alan kitap, Türenç ve Akyıldız’ın gazetecilik mesleğine başladıkları Milliyet’te birlikte çalıştıkları Abdi İpekçi’den öğrendiklerini de ortaya koyuyor. Çalışma, ilk kez 1986 yılında yayımlandıktan sonra 2020 yılında yeniden basıldı. &nbsp;<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">"Gazetecilik ilkelerinden hiçbir zaman ödün vermeyen Abdi İpekçi, geniş hoşgörüsü ve demokrasiye olan sonsuz bağlılığıyla en kritik dönemlerde bile ülkede bir denge unsuruydu. Doğru haberi, gazetecilik mesleğinin namusu sayan, bu konuda aşırı duyarlı olan İpekçi, Babıâli'de bir ekol yarattı. Türk basınına 'çifte kontrol' ve 'çağdaş haber yazma yöntemleri' başta olmak üzere sayısız yenilikler getiren Abdi İpekçi'nin adı hemen her dönemde, dürüstlüğün ve saygın gazeteciliğin simgesi oldu."</blockquote><ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Gazetecilik mesleğinin ayrıntılarını, temposunu, neden cesaret gerektirdiğini ve Abdi İpekçi’nin mesleğe kazandırdıklarını merak edenler.&nbsp;</li></ul>Uğur Mumcu Cinayeti | Kolektif | um:ag YayınlarıCemal Süreya, Uğur Mumcu'yu şu sözlerle anlatıyor: “Uğur Mumcu daha ilk yazılarında, ince mizahı ve yazma tutkusuyla kendisini kabul ettirdi. Bir başına bir adam. Bence başarıya mahkumdu.” &nbsp;Uğur Mumcu’nun 24 Ocak 1993 yılında öldürülmesi yalnız Türkiye’de değil, dünyada da infial yaratmıştı. Mesleği nedeniyle sık sık hedef hâline gelen gazetecinin o güne kadar yayımlanmış kitapları, cinayetten sonra da adına kurulan Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı tarafından basılmaya devam etti. Bu kitap, cinayete giden süreci, davanın ne koşullarda görüldüğünü anlatırken Mehmet Ağar’ın “Bir tuğla çekersek duvar yıkılır”&nbsp;diyerek ifade ettiği karanlıkta bırakılan konulara odaklanıyor.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Uğur Mumcu cinayetini anlamak isteyenler.&nbsp;</li></ul>Ağca Dosyası | Uğur Mumcu | um:ag Yayınları&nbsp;Uğur Mumcu’nun Abdi İpekçi cinayeti üzerine hazırladığı bu kitap, İpekçi’nin katili Mehmet Ali Ağca’ya ve Oral Çelik’e odaklanıyor, bu iki ismin yargı karşısına çıkarılması için bir hukukçu titizliğiyle toparlanan belgelerden oluşuyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Abdi İpekçi cinayeti sonrası Papa 2. John Paul suikastıyla gündeme gelen Mehmet Ali Ağca’nın ilişki ağını anlamak isteyenler. Kitap, Mumcu'un öldürülmesine giden süreçte ne kadar titiz ve dikkatli bir gazeteci olduğunu da ortaya koyan bir eser.</li></ul>Gündemdeki Konu | Onat Kutlar | Yapı Kredi YayınlarıTürk edebiyatında 1950 kuşağının önemli temsilcilerinden Onat Kutlar da hayatını terör saldırısında kaybeden bir kültür insanı. 30 Aralık 1994 yılında Opera Pastanesi’ne bırakılan bombayla ağır yaralanan ve 11 Ocak’ta hayatını kaybeden Kutlar, aynı zamanda gazete yazılarıyla da tanınıyordu. Gündemdeki Konu, Kutlar’ın Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan, ağırlıklı olarak medya, sinema temalı olmakla birlikte toplumsal meselelere doğru genişleyen, gündemin nabzını tutan, eleştirel denemelerinden oluşuyor.İlhan Selçuk onu yazarı şu sözle anıyor: “Onat, çağdaş Türkiye’nin bir ‘önsöz’üdür; çünkü sanatın, yazının, uygarlığın ‘sonsöz’ü yoktur… Onat yaşarken diriydi, öldükten sonra da diri kalacak.”&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Kutlar’ın ortaya koyduğu sinema tavrını ve yaklaşımını tanımak, dönemin sanat tartışmalarını izlemek isteyenler.&nbsp;</li></ul>Metin Göktepe 'Gazeteciyim' | Kolektif | Evrensel Basım YayımMetin Göktepe cinayeti, 8 Ocak 1996 yılında gözaltına alındıktan sonra işlendi. Basın tarihinde “mesleğini yaparken öldürülen gazeteciler” arasına adı yazılan Göktepe’nin davası, uzun zaman farklı illerde görüldükten sonra karar çıktı. Gazeteciyim kitabı kolektif bir eser. Göktepe’nin gazetecilik anlayışı, öldürülmesine tanıklık edenlerin ifadeleri, belgeler kitapta yer alıyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Metin Göktepe davasının ne koşullarda görüldüğünü, cinayetin nasıl işlendiğini ve gazeteciliğin nasıl hedef hâline getirildiğini anlamak isteyenler.&nbsp;</li></ul>Hrant | Tûba Çandar | Everest Yayınları<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">“Evet, kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet, biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce...”</blockquote>Bu yazıyı kaleme aldıktan kısa bir süre sonra 19 Ocak 2007’de öldürülen Hrant Dink’in sıra dışı hikayesini Tûba Çandar, Hrant kitabında anlattı. 53 yılı çocukluktan başlayarak adım adım irdeleyen Çandar’ın çalışması yalnız Hrant Dink’i anlatması açısından değil, “İyi bir biyografi nasıl hazırlanır?” göstermesi açısından da kıymetli bir kaynak.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kimler okumalı? Hrant Dink’in “güvercin tedirginliği” diye tabir ettiği duyguya adım adım götürülmesini anlamak ve onu yakından tanımak isteyenler.&nbsp;</li></ul>

Aposto Kitap

Ocak ayı gazetecilere faili meçhulleri hatırlatan bir ay. Metin Göktepe, Uğur Mumcu, Hrant Dink ve Abdi İpekçi'nin öldürüldükleri günler arka arkaya gelirken biz de onları kendileri kaleme aldıkları kitaplar ya da onları anlatan eserlerle tanımak isteyenler için bir seçki hazırladık. 

Faili meçhul gazetecilerden bir kitap seçkisi

Sadece ağaçlara ve gökyüzüne bakarak çıt sesi duymadan yaşanacak bir hayat pek bana göre değil. Nihayetinde odaklanmak ve rahatlamak için "şehir sesleri" ASMR’ı açıp dinleyen bir insanım. Türkiye’de niye yaşıyorsam Teşvikiye’de de o yüzden yaşıyorum — bütün bu çapraşıklıktan, tezatlıktan yaratıcı bir haz alıyorum.&nbsp;10 yılı aşkın bir süredir Teşvikiyeliyim, Çukurcuma’dan taşındım buraya. Önce Haci Emin Efendi Sokak'ta bir evi paylaştım arkadaşlarımla. Teşvikiye'ye ısındığım yıllardı o zamanlar. Hasan Hilmi Paşa Apartmanı'ndaydım — iki bloklu, devasa bir apartman. Geçenlerde bir kitapta okudum, eskiden kocaman bir köşkmüş burası: Hasan Hilmi Paşa Köşkü. Hıfzı Topuz, o köşkte doğmuş hatta. Odamın köşkün neresine düşeceğini hayal etmeye çalıştım ama pek beceremedim.İkinci durağım, birkaç yıl sonra, şimdi yaşadığım sokağın biraz aşağısında. Çok anısı var o evin. Tesadüfen birkaç Avrupalı yazarı konuk ettiğim, SabitFikir dergisini çıkardığım ev orası. İki roman yazıldı o dairede. Yıllarca SabitFikir dergisine geliyor zannederek Küçük İskender adına gelen postaları açtım. Sonra öğrendim ki aslında İskender'in annesiyle aynı apartmanda oturuyormuşum. Hiç tanışmadık onunla ama İskender'le sık sık haberleşirdik, bu ev mevzusunun şakalarını yapardık.O evi ve Teşvikiye'yi terk etmemin sebebi, yüksek lisansımı bitirmek icin Londra'ya gidip gelmem. Döndüğüm yer yine tesadüf eseri, belki de içgüdüsel olarak bu sokak oldu. Bugün küçük bir dairem var. Önünde bir açıklık var ama yine de pek çok apartmanı yakından görüyor. Komşularla bir yakınlık hissediyorum artık, karantinayı birbirimize bakarak geçirdik. Karşımda bir illüstratör oturuyor mesela. Perdeler açık çalışıyor, yaptığı işlerin çoğunu görebiliyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/6/1637408987895.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Elif Bereketli<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Görmek ve görülmek üzerine: Vitrin mahalle</h2>Teşvikiye kafe uğultuları; alışveriş paketleri; trafik sesi; topuklu ayakkabılarıyla hızlı hızlı ilerleyen kadınlar; elinde karton bardakta kahvesi, kulağında kulaklığıyla yürüyüşe çıkan insanlar; kilo almış sokak hayvanları ve ışıl ışıl dükkânlarıyla "Orta-üst sınıfın modern şehir hayatı," denince akla gelebilecek pek çok ses ve duyguyla örülü bir mahalle.Pek tabii Teşvikiye, sıradan bir 21. yüzyıl mahallesi tanımlamalarından ibaret değil. Nişantaşı-Teşvikiye hattı hem tarihte — özellikle 20. yüzyılın başlarında — oynadığı rol modelle de bugünkü durumuyla da kültürel, toplumsal yer yer de ideolojik bir vitrin. Herkesin görmeye ve görülmeye geldiği yer. Pek çok idealin hayat bulduğu sokaklar.Mahallede her ay bir yer kapanıyor, hemen yanına yöresine yeni bir yer açılıyor. Teşvikiye kafelerine sadece fotoğraf çekilip sosyal medya hesabında paylaşmak için gelen bir sürü insan var. Burası bir şekilde geçmiş yıllarda olduğu gibi hâlâ bir cazibe merkezi. Bir vitrin ve vitrinde olmak isteyenlerin uğrak noktası. Yoksa Teşvikiye'nin metrekareye en çok kuaför düşen mahalle olmasını nasıl açıklayabilirdik ki?Bir podyum edasına sahip olmasının bir sebebi de tıpkı Paris'teki gibi mekânların hep sokakla ilişkili olması — masa sandalyelerin hemen hemen her yerde sokağı izleyen bir konumda yerleştirilmesi. Teşvikiye Fırın Sokak'tan yürüyün, salının hatta. Buradaki restoran ve kafelerde oturanların önünde bir podyumda ilerliyorsunuz âdeta.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/6/1637409012645.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Teşvikiye mahallelileri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sokaktaki tanıdık yüzler</h2>Teşvikiye'de komşuluk sürüyor fakat alışıldık biçimiyle değil. Öyle apartmanımdaki insanın kapısını çalıp "Biraz yiyecek ikram edeyim," demiyorsunuz burada pek. İsterseniz dersiniz ve mutlaka komşunuzu sevindirirsiniz de ama çok sık yaşandığını iddia edemeyeceğim.&nbsp;Burada mahallelilik ve komşuluk, “müdavimlik” üzerinden ilerliyor gibi geliyor bana. Vitrin bir mahallede görmek ve görülmek varken kim kapalı kapılar ardında buluşur zaten, değil mi?&nbsp;Mesela bir dönem The House Cafe'de arkadaşına birkaç gün rastlamazsan nerede bu diye merak ederdin — hatta tanımadığın ama her gün aynı sandalyede tünemiş bir mahalleliyi de.&nbsp;Şimdi aklından geçen herkesi ve mahalleye uzaktan ziyaret için gelenleri Sokrates'te bulabilirsin, mahallelicilik oynamak üzere. Bazı mekânların böyle bir gücü var Teşvikiye'de. Burada belli kafelerde, restoranlarda, Maçka Parkı’nda, Mıstık Parkı’nda, kitapçılarda defalarca karşılaştığım yüzler var — onlarla selamlaştığım, göz teması kurduğum ya da bazen ayaküstü sohbet ettiğim anlarda kendimi gedikli mahalleli gibi hissediyorum.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Soylu" bir mahallede soylulaştırma</h2>Teşvikiye’nin Beşiktaş’a bakan yokuş sokaklarında hâlâ televizyonlarda izlediğimiz iç ısıtan mahalle dizilerini anımsatan esnaflar var. Güler yüzlüler, hoşsohbetler; sana isminle hitap eder ve gelir geçerken selamını eksik etmezler. Lostram, terzim, çiçekçim ve börekçim tek bir sokak üzerinde mesela. Bakkalım da hemen 50 metre ileride.&nbsp;Biraz öteye, Şakayık’a çıktığınızda biraz daha silikleşiyor simalar fakat hâlâ ışıltılı Teşvikiye dekorunun ardında sahne arkasında görevli gibi şovun akışını sağladığını hissettiğim birkaç esnaf var — Peleki Pastanesi, karşısındaki kuaför, biraz ilerideki bakkal ve aktar.<img src="https://images.aposto.com/2021/10/6/1637409143492.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Yeni nesil esnaf vitrinleri<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Gel gör ki geniş açıdan baktığında tablo bu kadar sevimli değil. Teşvikiyeli esnaflar bir bir kepenk kapatıyor. Yıllarca gün aşırı gittiğim, her gidişimde sahipleriyle hoşbeş ettiğim pastanem yerini kendince havalı olmaya çalışan bir kafeye bıraktı yenilerde. Yıllarca gittiğim bakkalımın da hikâyesi de aynı olmuştu.&nbsp;Güneş gözlükleri, havalı kıyafetleriyle kahve içmeye gelen insanlar var şimdi, eskiden ekmeklerin ve gazetelerin satıldığı kapı önünde. Kaç yıllık fırınımız da şimdi sanırım bir Uzak Doğu restoranı.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İnsan ne zaman bir yere ait hisseder?</h2>Esnaf bütçesinin Teşvikiye vitrinininde olmak isteyen yeni nesil yatırımcılarla yarışamadığı yolun sonunda pek çok esnafın tası tarağı toplayıp gideceği açık. Ben buna biraz içerliyorum. Bakkalım, fırınım, pastanem aynı zamanda benim hafıza mekânlarım. Eğer Teşvikiye’ye dair bir aidiyet duygum varsa bu mekânlar da benim kimliğimin parçası — kapanan her dükkân benim kimliğimden de bir parça alıp götürüyor aslında.&nbsp;Mahalle dediğimiz sadece evler, dükkânlar, apartmanlar ve insanlar yığını değil; bir ilişkiler bütünü ve bir ilişkilenme biçimi.İnsan bedeni, bilincinin tuttuğundan daha çok bilgi ve duyguyu barındırabiliyor. Ben uzun bir günün sonunda Teşvikiye Caddesi’ne doğru geldiğimde gevşeme, rahatlama ve boşvermişlik duygusuyla yürüdüğümü, bakışlarımın ağırlaştığını fark ediyorum. İnsan ancak kendini ait gördüğü ve güvende hissettiği bir yerde böyle davranır.&nbsp;Aidiyet mahallelilik hâlinin temelinde yatan kavramlardan en temeli belki de. Neye ait hissediyoruz peki? Mahallenin adına mı? Sokağına mı? Binasına mı? Ağacına mı? Yoksa — kapsayıcı bir bakış açışı olarak — mahalledeki ilişkilenme hâline mi?

Hıfzı Topuz ile ilgili hikayeler